คืนนั้นพู่กลิ่นยังจำได้ ที่ตัวเองยืนมองดูผืนน้ำนิ่ง เสียงกระฉอกคลื่นกระทบฝั่งและบันไดท่าน้ำ ที่เธอคุ้นมาตั้งแต่เกิด เธอชอบออกมายืนดูพื้นน้ำที่ไหวกระทบแสงดาวตอนกลางคืนเป็นประจำ ทั้งที่รู้ว่าจะโดนแม่ดุ แต่คืนนั้นทุกอย่างแตกต่างไป พื้นน้ำไหลแรง จนเกิดเสียงซ่าราวกับคลื่นใหญ่ที่ซัดมาเป็นระลอกยาว เกิดจากเรือลำโตที่ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านต่อหน้าเธอ
เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบยืนนิ่ง เมื่อเห็นภาพเรือขนาดใหญ่ที่เธอไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนปรากฏขึ้นต่อหน้า ท่ามกลางความมืด
ไม่ใช่เรือแจว ไม่ใช่เรือพายที่ลอยผ่านคลองหน้าบ้านทุกเช้า แต่เป็นเรือขนาดใหญ่ที่เด็กเล็กอย่างเธอไม่เคยเห็นในชีวิต ลำเรือยาวมหึมา สีดำของไม้ที่ผ่านน้ำเค็มมานับไม่ถ้วนครั้ง หัวเรือเชิดสูงแกะสลักเป็นรูปสัตว์ทะเลที่เธอไม่รู้จักชื่อ ใบเรือสีขาวนวลโป่งพองรับลมทะเลเต็มผืน ขึงตึงแผ่กว้างราวกับอกของชายที่หายใจลึกก่อนก้าวลงสนาม
เธอใช้มือน้อย ๆ ขยี้ตา เหมือนว่าตัวเองฝัน แต่ไม่ใช่!
...